Vanaf mijn geboorte ben ik al een vechter. Ik werd twee maanden te vroeg geboren omdat ik vanwege een voedselvergiftiging gehaald moest worden. In die verwarrende en kritieke tijd vocht ik voor mijn leven. Mijn vader herinnert het zich nog goed en ik heb hem wel eens horen zeggen: “Je woog één pond, net zo zwaar als een pak suiker, en je was net zo groot als mijn hand.”
Al vanaf kleins af aan werd ik gezien als stil, niet veelzeggend en verlegen. Ik had moeite om mee te komen op school en was gevoelig en emotioneel. Het lukte me niet om mijn emoties te uiten of te praten over wat ik voelde; ik had geen idee wat er daadwerkelijk van binnen gebeurde. Ik was vaak het “zorgkindje”.
Sport was mijn eerste grote uitlaatklep. Ik was dat kind dat altijd buiten te vinden was: rennen, spelen, wedstrijdje , nog een rondje? Mijn motoriek was goed ontwikkeld en ik vond de gymlessen op school het allerleukst. Bewegen gaf me vrijheid.
Na de middelbare school wist ik het zeker: het CIOS was de opleiding die het beste bij mij paste. Ik werd opgeleid als sport- en beweeginstructeur. Na het behalen van mijn diploma wilde ik verder studeren, maar ik liep tegen mentale uitdagingen aan en stopte met mijn studie.
Vanaf kinds af aan droeg ik namelijk al stress, angst en somberheid met me mee, samen met het gevoel niet echt begrepen te worden. Je gaat door, je sport, je speelt buiten en ondertussen draag je een masker om maar niet bij de pijn te hoeven komen.
Ik werkte op een buitenschoolse opvang, gaf sportlessen en verdiepte mij in fitness. Personal training stroomde moeiteloos door me heen. Ik belandde bij een sportschool waar ik mezelf mocht zijn. Vrijheid, leren, groeien, het was een gouden tijd.
Tot de sportschool moest sluiten.
Met die sluiting viel er niet alleen een werkplek weg, maar ook mijn veilige wereld. Daarna voelde het nooit meer hetzelfde.
In de sportwereld overheerst vaak een sterke doe-energie:
doelen
pushen
sneller
sterker
doorgaan
Die energie heeft absoluut haar plek.
Maar ik zag en voelde, dat veel vrouwen zich hierin verloren. Mijn systeem vroeg om iets anders.
Ik miste:
vertragen
luisteren
voelen
verzachten
thuiskomen in je lichaam
Niet sporten om iemand te worden,
maar bewegen om jezelf terug te vinden.
Ondertussen raakten de verhalen van mensen mij steeds dieper. Ik herkende er zoveel van mezelf in dat ik het moeilijk kon loslaten.
Uiteindelijk gleed ik zelf steeds verder weg in somberheid en raakte ik depressief. Zo ver dat ik hulp zocht bij een psycholoog omdat ik niet meer fatsoenlijk kon functioneren.
Dat traject heeft mij enorm geholpen. Voor het eerst leerde ik praten over mijn gevoelens en ontdekte ik dat ik niet “te veel” was. Mijn somberheid nam af en ik pakte mijn leven weer op.
Maar diep vanbinnen bleef er een leeg gevoel:
Is dit het nou?
Ik bleef doorgaan, gaf veel van mezelf weg en wilde het vooral goed doen. Tot mijn lichaam op de rem trapte.
Burn-out.
Uitgeschakeld.
Ik voelde me overweldigd door de wereld en stelde mezelf steeds diepere vragen over wie ik werkelijk was en waarom ik bleef vastlopen.
Dat was het moment waarop mijn echte innerlijke zoektocht begon.
Ik startte met mindfulness , mijn eerste echte stap terug naar voelen. Het was bevrijdend om te ervaren dat alles er mocht zijn.
Maar ik voelde: er zit nog meer.
Later kwam ik in aanraking met plantmedicijn. Tijdens die reis kwamen intense angsten naar boven. De kernboodschap die ik meekreeg was helder:
jij bent niet je angst.
Vanaf dat moment begon ik mezelf op een diepere laag te voelen. Mijn maskers vielen laag voor laag af en er kwam steeds meer rust.
Daarna volgde een regressiesessie die opnieuw veel helderheid bracht. Wat ik jarenlang als “te gevoelig” had gezien, bleek juist mijn kracht.
Ik ben hooggevoelig en sterk empathisch afgestemd.
Ik zie wat vaak niet wordt uitgesproken.
Ik voel wat onder de oppervlakte speelt.
En eindelijk kon ik dat omarmen.
Na jaren twijfelen startte ik mijn bedrijf. Sport stond voor plezier, vooral voor vrouwen. Maar gaandeweg voelde ik dat mijn pad verder verschoof.
Via mijn opleiding tot holistisch therapeut leerde ik werken op een diepere laag. Alles viel steeds meer samen.
Ik hoef het niet meer voor anderen te dragen , ik mag naast hen staan.
Niet fixen.
Niet duwen.
Maar aanwezig zijn.
Waar ik nu sta
En nu voel ik het bewegen weer terugkomen.
Niet vanuit presteren.
Niet vanuit vlucht.
Niet vanuit “meer, strakker, beter”.
Maar vanuit een diepe ja in mijn lichaam.
Vanuit zachtheid.
Vanuit compassie.
Dat is precies wat ik wil doorgeven.
Niet alleen werken aan je lichaam, maar ook aan je binnenwereld.
Niet alleen analyseren, maar voelen.
Niet vanuit harde discipline, maar vanuit zachte kracht.
Voor jou
Als je dit herkent ,als iets in jou zachtjes fluistert dat het anders mag , dan ben je welkom.
Niet omdat het moet.
Niet omdat je eerst iets hoeft te fixen.
Maar omdat jouw lichaam misschien al een tijd aangeeft dat het tijd is.
We gaan diep , ja.
Op een manier die draagt.
Die verzacht.
En die je stap voor stap terugbrengt naar jezelf.
Met liefde.
Met ruimte.
Met eerbied voor jouw tempo
