Van overleven naar leven
Mijn weg naar thuiskomen bij mezelf
Ik ben opgegroeid in een groot gezin. Met zeven kinderen, verschillende culturen en twee ouders die elkaar in Tanzania ontmoetten voordat we naar Nederland verhuisden, was het leven allesbehalve stil.
Als kind neem je alles in je op. Je leert hoe de wereld werkt door wat je ziet, hoort en voelt. Er was liefde, absoluut. Maar er was ook spanning, ongeduld, onuitgesproken zorgen. Geld was er “niet”, maar waarom , dat bleef onduidelijk. En als kind geef je daar zelf betekenis aan.
Op school was ik “anders”. Mijn naam werd verbasterd. Mijn huidskleur werd gebruikt om me kleiner te maken. Woorden als “zwarte piet”, “chocoladebol” en “ga terug naar je eigen land” zijn mij niet vreemd. Dus leerde ik van me afbijten. Ik werd hard. Sloeg sneller dan nodig was. Had een grote mond. Mensen werden liever mijn vriend dan mijn vijand.
Maar vanbinnen was ik vooral moe.
Aan het einde van de middelbare school ontdekte ik iets dat alles even zachter maakte: verdoving. Blowen werd mijn manier om niet te hoeven voelen. Wat begon als experiment werd een vlucht. Ik gleed langzaam van leven naar overleven.
Tot er een moment kwam waarop ik het echt niet meer zag zitten. Een moment waarop ik letterlijk uit een raam sprong na een ruzie. Gelukkig liep het anders af dan het had kunnen aflopen. Maar dat was wel het moment waarop duidelijk werd: zo kan het niet verder.
Ik koos voor de zorg. Zorgen voor anderen ging me altijd makkelijker af dan zorgen voor mezelf. In de gehandicaptenzorg vond ik jarenlang een plek waar ik geaccepteerd werd. Waar ik mezelf mocht zijn. Waar collega’s en cliënten mij waardeerden om wie ik was. Dat voelde veilig.
Maar veilig is niet hetzelfde als vervuld.
Ik werkte hard. Was altijd bezig. Als ik niet werkte, was ik op vakantie of aan het feesten. Doorgaan. Niet voelen. Niet stilstaan.
Relaties kwamen en gingen. Ik verloor mijn huis. Woonde tijdelijk hier, dan weer daar. Wat ik nu “modern zwerven” noem, was in werkelijkheid zoeken naar houvast. Een ongeluk dat me wakker schudde. En uiteindelijk een burn-out.
1 april 2022. Geen grap. Mijn lichaam zei stop.
Ik werd niet direct serieus genomen. Maar diep vanbinnen wist ik: dit is geen zwakte. Dit is een grens.
In die periode werd ik moeder. En moederschap houdt je een spiegel voor waar je niet omheen kunt. Ik vroeg mezelf af: wat wil ik mijn kinderen voorleven? Een moeder die altijd overleeft? Of een vrouw die echt leeft?
Tijdens mijn tweede zwangerschap begon ik een holistische opleiding. In eerste instantie voor mezelf. Ik wilde begrijpen waarom ik deed wat ik deed. Waarom patronen zich bleven herhalen. Waarom ik zo hard was geworden.
Wat ik daar ontdekte, had ik nooit verwacht.
Waar ik ooit dacht dat het zweverig zou zijn, bleek het juist confronterend, helder en diepgaand. Opstellingen, Reiki, lichaamswerk, het bracht me bij oude overtuigingen, opgeslagen pijn en stukken die ik als kind had meegenomen.
In het eerste jaar huilde ik om alles.
In het tweede jaar begon ik te bloeien.
De energie verschoof.
Ik werd van een overlever weer een lever.
Mijn leven werd niet ineens moeiteloos. Maar ik werd eerlijker. Zachter. Steviger. Ik leerde voelen zonder te verdrinken. Grenzen aangeven zonder te vechten. Liefhebben zonder mezelf te verliezen.
En dat is wat ik nu doorgeef.
Niet omdat ik het perfect doe.
Maar omdat ik de weg ken.
De weg van aanpassen.
Van vechten.
Van verdoven.
Van overleven.
En de weg terug.
En nu jij.
Hoe lang wil je nog zeggen dat het “wel gaat”?
Hoe lang wil je nog wachten tot het rustiger wordt, makkelijker wordt, beter uitkomt?
Ik zei ooit ook: straks.
Tot mijn lichaam me dwong om te luisteren.
De waarheid is: er komt geen perfect moment.
Er komt alleen een moment waarop jij besluit dat je jezelf serieus gaat nemen.
Ja zeggen tegen jezelf is spannend.
Het vraagt verantwoordelijkheid. Eerlijkheid. Moed.
Maar blijven waar je bent terwijl je voelt dat het schuurt?
Dat kost je uiteindelijk veel meer.
Als jij voelt dat je al te lang overleeft…
Als je merkt dat er iets in jou zacht maar duidelijk zegt: “het is genoeg geweest”…
Dan is dit geen toeval dat je dit leest.
Je hoeft het niet alleen te doen.
Maar jij bent wel degene die moet kiezen.
Dus ik vraag het je direct:
Durf jij ja te zeggen tegen jezelf?
En als je dat doet,
dan loop ik met je mee.
